Po wyborczej klęsce Partii Pracy w 1983, Foot zrezygnował ze stanowiska lidera. Hattersley wystartował w nowych wyborach mając za konkurentów Petera Shore’a, Erica Heffera i Neila Kinnocka. Mimo iż cieszył się poparciem prawie całego gabinetu cieni to przegrał rywalizację z popieranym przez ogół deputowanych i związki zawodowe Kinnockiem. W wyborach zajął drugie miejsce i został wiceprzewodniczącym partii. Objął jednocześnie stanowisko opozycyjnego kanclerza skarbu, ale w 1987 powrócił na stanowisko ministra spraw wewnętrznych.
Ze stanowisk w partii i gabinecie cieni odszedł po porażce Partii Pracy w wyborach 1992. Ponieważ ze stanowiska lidera zrezygnował również Kinnock odbyły się nowego wybory na lidera. Hattersley udzielił poparcia przyszłemu zwycięzcy, Johnowi Smithowi, który w 1983 prowadził wyborczą kampanię Hattersleya. W 1993 ogłosił, że nie wystartuje w następnych wyborach parlamentarnych, które odbyły się w 1997. Został wówczas kreowany parem dożywotnim jako baron Hattersley. W 2017 zrezygnował z zasiadania w Izbie Lordów
Życie prywatne Był kibicem Sheffield Wednesday F.C.