(wł. „język Franków”) – w szerokim znaczeniu: język o charakterze międzynarodowym lub międzygrupowym, używany jako środek porozumiewania się na obszarach wielojęzycznych i między osobami niemającymi wspólnego języka ojczystego.
Śródziemnomorska W wąskim ujęciu był to język mieszany typu pidżynowego (zwany też sabir, od hiszpańskiego – „wiedzieć”), używany w basenie Morza Śródziemnego, o zredukowanej gramatyce, powstały na bazie słownej głównie z języków: francuskiego, włoskiego, greckiego, hiszpańskiego i arabskiego. Używany w portach śródziemnomorskich jeszcze w XX wieku, głównie w kontaktach handlowych i dyplomatycznych, obecnie jest już językiem martwym.
Określenie było pierwotnie używane przez Arabów i oznaczało dowolny język wywodzący się z łaciny, a w szczególności język włoski. Arabowie zwykli określać mianem Franków wszystkich mieszkańców zachodniej Europy. Z czasem przekształciło się w nazwę wcześniej opisywanego języka.
bywa mylnie określana jako język kreolski. W rzeczywistości był to język mieszany, wyuczony i używany głównie w kontaktach handlowych i dyplomatycznych, ale nie był rodzimy dla danej społeczności.