499–500..
W Liście do Galatów 2,20 kodeks przekazuje wariant θεου και Χριστου (Boga i Chrystusa), w czym jest zgodny z kodeksami B, D*, F, G, (b); korektor D2 zmienił na υιου του θεου (Syna Boga), tak jak mają kodeksy א, A, C, Ψ, oraz rękopisy bizantyjskie.
W Liście do Galatów 5,9 przekazuje δολοι, a w 5,14 εν υμιν, oba warianty są zgodne z tekstem Marcjona.
W Liście do Efezjan 5,9 przekazuje wariant φωτός (światła), w czym wspierają go א, A, B, G, P, 33, lekcjonarze i inne; korektor Dc poprawił na πνεύματος (ducha), zgodnie z rękopisami K, Ψ, 88, 104, 181, rękopisy bizantyjskie.
W 1 Tymoteusza 3,1 przekazuje wariant ανθρωπινος (ludzki albo człowieka), wariant wspierany jest przez rękopisy starołacińskie itb,d,g,m,mon; większość rękopisów przekazuje πιστος (prawdziwy).
Historia Wskazywane były dwa prawdopodobne miejsca powstania kodeksu: Sardynia i Afryka Północna. Sardynia wskazywana jest ze względu na wielkie podobieństwo tekstualne kodeksu z cytatami Lucyfera, biskupa Cagliari na SycyliiFrederic George Kenyon początkowo był zdania, że kodeks powstał w Egipcie (patrz: F.G. Kenyon, Our Bible and the Ancient Manuscripts (2nd ed.), London 1903, s. 145). Po publikacji Soutera z 1905 roku zmienił zdanie i opowiadał się już za Sardynią. (Patrz: )..