Relikwiarz św. Serwacego wykonany z kości słoniowej powstał najprawdopodobniej na dworze Karola II Łysego ok. 870 r. Zdobienia relikwiarza przedstawiają scenę rozmowy Jezusa z jedenastoma apostołami (pominięto Judasza). Szkatułę zdobią ponadto liczne złocenia, dodane najprawdopodobniej ok. 1200 r. na zlecenie opatki Agnieszki II Miśnieńskiej. Z przodu relikwiarza umieszczono wykonaną w ametyście głowę św. Dionizosa (koniec I w.).
Relikwiarz św. Katarzyny Aleksandryjskiej z ok. 1230–40 w typie skrzynkowym wykonany przez artystów dolnosaskich. Ściany boczne zaakcentowane cylindrycznymi narożami ozdobionymi filigranem, który zdobi także bordiury ścianek okalających reliefowe wizerunki tronującego Chrystusa w otoczeniu Apostołów, oraz św. Katarzynę. Płytę wierzchnią zdobi relief ze sceną Ukrzyżowania i wizerunki proroków.
Relikwiarz późnogotycki (Reliquienschrein der hl. Corona) z 2 ćw. XV typu domkowego, złocony. Na ściankach reliefy m.in. Henryka I i żony Matyldy von Ringelheim, świętych m.in. Piotra i Pawła. Każda z postaci umieszczona jest pod płaskorzeźbionym motywem arkady;