Rzymianie po zwycięstwie nad Seleukidą i zawarciu z nim pokoju w Apamei nad Orontesem w 188 r. przyznali królowi Pergamonu Eumenesowi II Soterowi, wśród innych ziem, także Myzję, którą mu odebrał Prusjasz (Liwiusz Dzieje XXXVIII 39). W 183 r. przybyło poselstwo od króla Pergamonu do Rzymu ze skargą, że Filip V, król Macedonii, nie usunął żołnierzy z Tracji oraz dał pomoc wojskową Prusjaszowi prowadzącemu z nim wojnę (XXXIX 46).
Udzielenie azylu Hannibalowi W 190 r. Hannibal, po klęsce króla syryjskiego Antiocha III Wielkiego w wojnie z Rzymem, uszedł do Bitynii, gdzie został przyjęty na dworze Prusjasza. Ten darząc go zaufaniem, zerwał układ i przystąpił do wojny z królem pergamońskim Eumenesem II Soterem. Gdy przegrał bitwę na lądzie, przeniósł działania wojenne na morze. Hannibal posługując się sprytem, pokonał flotę pergamońską. Rzymianie postanowili zainterweniować wysyłając posłów, celem nakłonienia obie strony do zawarcia pokoju. Poseł rzymski Tytus Kwinkcjusz Flamininus zarzucał Prusjaszowi przyjęcie największego wroga Rzymu oraz zażądał jego wydania. Prusjasz zgodził się wydać go. Gdy Hannibal dowiedział się o tym, złorzecząc na Prusjasza, zmarł po zażyciu trucizny, by uniknąć jego wydania (XXXIX 51;