Historia badań Badania geologiczne tarczy fennoskandzkiej można podzielić na dwa zasadnicze etapy: kartowania, które rozpoczęło się w XIX wieku, oraz syntezy. Pierwszą syntezę, opartą jedynie na danych z kartowania geologicznego, przedstawił Jakob Sederholm w 1893. Od około 1960 dostępne były dane z datowań izotopowych. W 1975 Anna Hietanen przedstawiła pierwszą interpretację historii geologicznej tarczy bałtyckiej opartą na paradygmacie tektoniki płyt.
Opis geologii Tarcza fennoskandzka zbudowana jest z metamorficznych i magmowych skał archaiku i proterozoiku. Wiek najstarszych z nich określono metodami izotopowymi na ponad 3 mld lat. Głównymi elementami strukturalnymi tarczy bałtyckiej są dwa masywy archaiczne, karelski i kolski, oraz dwa orogeny proterozoiczne, swekofenidy i swekonorwegidy.
Na tarczy bałtyckiej widać ślady przebiegu licznych orogenez, przede wszystkim swekofeńskiej i swekonorweskiej. Orogenezom towarzyszyły procesy magmatyzmu i metamorfizmu. Trwające od tego czasu nieustanne ruchy wznoszące silnie wydźwignęły obszar tarczy, w wyniku czego jest on prawie zupełnie pozbawiony pokrywy późniejszych osadów.