Na początku sekwencji jest troska o siebie, o zapewnienie sobie przetrwania. Potem następuje faza przejściowa, w której własna postawa jest krytykowana jako samolubna. Krytycyzm sygnalizuje nowe rozumienie związku pomiędzy sobą a innymi, które zostaje wyrażone w pojęciu odpowiedzialności. Posiadanie wypracowanej koncepcji odpowiedzialności oraz jej połączenie z moralnością macierzyńską (gdzie celem jest zapewnienie opieki tym, którzy są od nas zależni) charakteryzuje drugą perspektywę. Na tym etapie dobro utożsamiane jest z troską o innych i tylko inni są uprawnionymi beneficjentami kobiecej troski, podczas gdy ona sama pozostaje wykluczona z grona tych, o których się troszczy. Pojawiające się w związku z tym problemy w bliskich relacjach powodują brak równowagi, który z kolei inicjuje drugą fazę przejściową. Uświadomienie sobie braku logiki w nierównym traktowaniu innych i siebie prowadzi do ponownego rozważenia związków z ludźmi i do wysiłku, by odróżnić troskę od samopoświęcenia i wyzwolić się z konwencjonalnego pojmowania kobiecej dobroci. Trzecia perspektywa koncentruje się na dynamice relacji międzyludzkich i likwiduje napięcie pomiędzy samolubstwem a odpowiedzialnością poprzez nowe rozumienie współzależności i więzi.