Po śmierci proroka Mahometa Usman ibn Affan, trzeci kalif prawowierny zlecił Zajdowi ibn Sabitowi uporządkowanie istniejących notatek w jedną całość – tak powstał pierwszy egzemplarz Koranu. Obok tego oficjalnego egzemplarza istniały przynajmniej cztery dalsze wersje, które posiadali: Abd Allah ibn Masud, Ubajj ibn Kab, Abu Musa al-Aszari i Mikdad ibn Amr.
Zgodnie z islamską tradycją egzemplarz Ibn Masuda miał nie zawierać sur: 1., 113. i 114., natomiast egzemplarz Ubajja ibn Kaba zawierał dwie dodatkowe sury: al-Khalaʿ i al-Hafd, jednakże ich teksty pojawiły się ponownie dopiero w XVI wieku. Współcześni eksperci uważają owe teksty za fałszerstwo. Przemawia za tym m.in. fakt, iż z wyjątkiem sury pierwszej mającej formę modlitwy do Boga, wszystkie pozostałe sury są słowami Boga skierowanymi do ludzi, a obie wspomniane sury mają również formę modlitwy. Niekiedy spotyka się teksty obu tych sur połączone w jedną surę zwaną ’l-Qunut co znaczy tyle co „Mienie nadziei”, czy „Nie popadanie w zwątpienie”.