Pomimo niepowodzenia w samym Rzymie, okres od połowy XV wieku to dynamiczny rozwój Kongregacji Laterańskiej, która wchłonęła szereg znacznie starszych, wówczas podupadłych już wspólnot i kongregacji, np. św. Krzyża w Mortarze (1449), św. Andrzeja w Vercelli (1472), św. Piotra w Ciel d’Oro (1503) czy św. Frygidiana w Lukce (1517). Na początku XVI wieku Kongregacja Laterańska liczyła około 60 wspólnot. W XV i XVI wieku z grona kanoników laterańskich wywodziło się wielu poważanych kaznodziei, mistyków i teologów, jak np. Bartolomeo Pasolini, Nicolo Zannolini, Paolo Maffei, Timoteo Maffei czy Serafino Aceti da Fermo. W Genui ok. 1495 z poparciem miejscowych kanoników laterańskich powstał instytut modlitewno-charytatywny Oratorium Bożej Miłości, który następnie rozprzestrzenił się także po innych miastach Italii.