W ciągu następnych kilkudziesięciu lat odnowiona kongregacja zdołała w dużej mierze odbudować swą pozycję w Italii. W 1859 przyłączyła się do niej polska Kongregacja Kanoników Regularnych z Krakowa (prepozytura Bożego Ciała).
W drugiej połowie XIX wieku kanonicy laterańscy zaczęli prowadzić misje także poza Włochami. We Francji pojawili się w 1864, jednak antyklerykalne władze III Republiki wygnały ich w 1881. Dalsze wspólnoty powstawały w Wielkiej Brytanii (od 1881), Hiszpanii (od 1884), Belgii (od 1887), Argentynie i Urugwaju (od 1893), Kongu (1937) i Brazylii (1946). Ekspansja przyczyniła się do utworzenia prowincji zakonnych. Początkowo powołano do życia prowincje włoską, „francuską” (w rzeczywistości belgijską) i hiszpańską. W 1952 utworzono także prowincję polską.
Kanonicy laterańscy w Polsce Na ziemiach polskich pierwsze wspólnoty kanoników laterańskich powstały na przełomie XI i XII w. w Czerwińsku nad Wisłą, Kłodzku, Mstowie, Trzemesznie i Żaganiu oraz przy kościele Najświętszej Maryi Panny na Piasku we Wrocławiu. W 1358 roku król Kazimierz Wielki sprowadził zakon z Wrocławia do Kalisza, a w 1405 król Władysław Jagiełło z Kłodzka do Krakowa, osiedlając go przy kościele Bożego Ciała na Kazimierzu.