Grupa założycielska zawiązała się w 1919 roku w moszawie Kinneret W jej skład weszli socjalistyczni aktywiści, którzy posiadali już doświadczenie rolnicze – część z nich przeszła szkolenie w kibucu Deganja Alef. Większość pionierów posiadała już własne rodziny i szukała miejsca na stałe zamieszkanie. Żydowski Fundusz Narodowy przyznał im grunty położone w pobliżu arabskiej wioski Malul. Był to bagnisty teren, z licznymi źródłami i strumieniami. Wylęgające się w takich warunkach komary roznosiły malarię. Pionierzy obawiali się zamieszkania w takich warunkach, jednak zachęcił ich inżynier Josef Breuer, który przygotował plany osuszenia bagien. Osadnicy przyjechali więc do Emek Jizre’el i zamieszkali w prowizorycznych namiotach rozbitych na sąsiednim wzgórzu. Równolegle z kopaniem rowów melioracyjnych budowano baraki moszawu. W następnych latach architekt Richard Kaufmann opracował projekt nowoczesnej osady rolniczej. Zastosował on koncepcję symetrycznego koła, w którego centrum miały znaleźć się budynki użyteczności publicznej, sklepy i magazyny. Kolejny krąg składał się z zabudowań mieszkalnych i gospodarczych, natomiast zewnętrzny krąg tworzyły pola uprawna. Początkowo całą powierzchnię podzielono na 80 równych części, z których 5 przeznaczono pod potrzeby szkoły rolniczej, a 75 części podzielono pomiędzy członków moszawu.