Wyniki pracy systemu w postaci raportów i wykresów udostępniano obsłudze na ekranie monochromatycznego, alfanumerycznego monitora oraz w postaci wydruków.
Historia powstania W 1974 roku Zakład Automatyzacji Powierzchniowej wchodzący w skład Zakładów Konstrukcyjno-Mechanizacyjnych Przemysłu Węglowego zainteresował się problemem oceny zagrożeń tąpaniami. W kopalniach wykorzystywano wtedy urządzenia SSA-1, opracowane w Głównym Instytucie Górnictwa i produkowane przez ZEG Tychy. Urządzenie SSA-1 składało się z czujników, którymi były geofony, czyli pewien rodzaj mikrofonu, zainstalowane w górotworze. Geofony były zasilane lokalnie z baterii i połączone transmisją naturalną, napięciową ze wzmacniaczami zlokalizowanymi na powierzchni, gdzie przekazywane z dołu kopalni sygnały zapisywano na taśmie papierowej wielokanałowego rejestratora X-t. Mała prędkość przesuwu powodowała, że zapisy na taśmie miały postać prążków. Zarejestrowane sygnały wykorzystywano do określenia aktywności i energii umownej górotworu. Przez aktywność górotworu rozumiano ilość sygnałów w jednostce czasu, a przez energię umowną bezwymiarową wartość powstałą z sumowania podniesionych do kwadratu amplitud sygnałów. Zmiany tych parametrów służyły, wraz z danymi dostarczanymi przez inne systemy, do oceny zagrożeń tąpaniami.