Co więcej, podczas gdy Mk 48 Mod 0 była pierwotnie przewidziana jako bron wyłącznie ZOP, zapasy przestarzałych torped Mk 14 i Mk 18 zaczęły być wycofywane, co doprowadziło do podjęcia decyzji o zaopatrzeniu Mk 48 Mod 1 w zdolność zwalczania także okrętów nawodnych. W 1970 roku, amerykańskie okręty podwodne przenosiły torpedy Mk 14 Mod 5, Mk 16 Mod 8, Mk 37 Mod 0, 1, 2, 3 oraz Mk 45 Mod 0,1. Konsekwencją tego była rywalizacja między Mk 48 Mod 1 oraz Mod – zmienionym projektem Mod 0 Westinghouse. Podobnie jak Mod 0, Mod 2 napędzana była przez turbinę Sunstrand używająca monopropelantu w postaci paliwa Otto II. Torpeda Clevite także używała paliwa Otto II, w zewnętrznej komorze spalania, axial-piston engine. Marynarka uznała, że Westinghouse powinna używać silnika turbinowego, którego wykonalność i osiągi nie budziły wątpliwości, był jednakże znacząco droższy w budowie – szczególnie w limitowanej liczbie niezbędnej do testów i rozwoju torpedy. Jednym z kilku powodów wyboru marynarki była w rzeczywistości lepsza wydajność silnika tłokowego, szczególnie w głębokim zanurzeniu, w przeciwieństwie do cichszej, lecz mniej wydajnej turbiny. Systemy detekcji akustycznej także były inne. W konsekwencji, program Mod 2 został anulowany.