Westinghouse kontynuowała swój program Mod 0, z kontraktem na produkcje pilotażowa torpedy mark 52 Mod 0, na którą uzyskała kontrakt w roku 1970.
W tym samym roku sekretarz obrony Melvin R. Larid tłumaczył Kongresowi pilna potrzebę akwizycji torpedy o parametrach Mark 48.
W kwietniu i maju 1971 roku USS „Trigger” (SS-564) wykonał pięć strzałów uzbrojonymi torpedami do okrętów-celów. Celem tych testów była ocena wariantów Mk 48. Ich skutkiem, zatopiono 3 okręty – dwa za pomocą Westinghouse Mod 0 oraz jeden za pomocą Clevite Mod 1. Po przeprowadzeniu szczegółowych analiz, kontrakt na pełnej skali produkcję Mod 1 uzyskał Gould Corporation, który przejął w międzyczasie kontrolę nad Clevite Corp. Pierwsza torpeda mark 48 Mod 1 została dostarczona marynarce w 1972 roku, 12 lat po rozpoczęciu rozwoju.
Mark 48 right|thumb|Niszczyciel USS „Jonas Ingram” (DD-938) tonie z przełamaną stępką po trafieniu Mark 48 Mark 48 została skonstruowana dla szybkich atomowych okrętów podwodnych zdolnych do głębokiego zanurzenia, oraz najsilniej uzbrojonych okrętów nawodnych. Wchodząc do służby w 1972 roku zastąpiła używane dotychczas torpedy Mk 37 i Mk 14, a w 1978 roku także torpedy Mark 45 Astor z głowica jądrową.