Łk 11,33) perykopy, zajmujące to samo miejsce w strukturze tekstu poszczególnych Ewangelii Na przykład: W liczbie paralel do Prologu Ewangelii Jana (J 1,1–5) umieszczone zostały genealogie Jezusa, zawarte w Ewangelii Mateusza i Łukasza (perykopy Mt 1,1 nn, Łk 3,23, J 1,1) [w]: .
Kanony Euzebiusza różnią się pod względem rozmiarów. Największą liczbę paralel zawiera kanon II, wyliczający wspólny materiał Ewangelii synoptycznych. Duża liczba paralel znajduje się także w kanonie I (materiał wspólny dla czterech Ewangelii) i kanonie V (Mt–Łk). Spośród czterech tablic, włączonych do kanonu X, największą jest ostatnia, wyliczająca własny materiał Ewangelii Jana.
Historia kanonów thumb|Fragment listu Euzebiusza do Karpiana z bizantyjskiego rękopisu VI–VII wiek. Londyńskie tablice kanonów, British Library (Add. MS 5111) Wydanie i rękopiśmienna tradycja Euzebiusz z Cezarei opracował swój system odniesień na długo przed powstaniem stosowanego współcześnie podziału ksiąg Pisma Świętego na rozdziały i wiersze. Powód, dla którego stworzył kanony, został przezeń wyjaśniony w liście do Karpiana. List ten zamieszczany był na pierwszych kartach w licznych rękopisach Ewangelii w charakterze instrukcji co do sposobu korzystania z kanonów.