współpracowała też w ponownej organizacji Związku Bibliotekarzy Polskich z jego przewodniczącym, Adamem Łysakowskim.
Zarząd Główny Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci zwrócił się niebawem do Marii Arnoldowej z prośbą o powrót do Warszawy. Przychylając się do tej prośby, w marcu 1946 Arnoldowa podjęła pracę w dawnym miejscu, po pewnych reorganizacjach w Bibliotece i Świetlicy Dziecięcej przy Centralnym Ośrodku Higieniczno-Wychowawczym Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. W działalności tej wykorzystywała doświadczenia lat przedwojennych, tworząc cenioną bibliotekę, z której zasobów korzystali znani później aktorzy m.in. Zbigniew Zapasiewicz, Jerzy Karaszkiewicz, Maciej i Damian Damięccy, kardiolog Zbigniew Religa, historyk Andrzej Garlicki. W 1951 władze oświatowe odsunęły ją od pracy w bibliotece dziecięcej, uznając, że reprezentowane przez nią wartości wychowawcze są odmiennie od oczekiwanych w nowej rzeczywistości; przeszła wówczas do pracy w Bibliotece Instytutu Chemii Ogólnej w Warszawie, przyczyniając się do jej unowocześnienia i biorąc udział w organizowaniu specjalistycznych bibliotek resortowych.