Szczególną uwagę przykuwa sceneria, która bynajmniej nie jest uzupełnieniem, lecz stanowi czynnik zdecydowanie wpływający na kompozycję i estetykę obrazu. Przedstawione jest tu wnętrze gotyckiej świątyni. Precyzyjnie zostały oddane zarówno przestrzeń, perspektywa czy proporcje. Wyjątek może stanowić naruszenie różnic wysokości pomiędzy Marią z Dzieciątkiem a wysokością wnętrza. Artysta świadomie tak ukształtował kompozycję – gdyby miał zachować realne proporcje, postaci Marii i Jezusa byłyby niewidoczne, a obraz straciłby swoją funkcję. Usprawiedliwieniem tego są umieszczone wewnątrz chóru przy ołtarzu anioły – tu zachowano zasady proporcji. Artysta umieścił Marię w nawie głównej kościoła w taki sposób, aby można było odczytać strukturę kościoła – o układzie bazylikowym, z transeptem oraz wydłużonym prezbiterium (które jest wyższe niż nawa główna) zamkniętym poligonalną absydą i oddzielonym od reszty kościoła monumentalną przegrodą chórową.