Jan van Eyck wiernie odtworzył poszczególne elementy kształtujące gotycki charakter kościoła – ostrołukowe okna z bogatą dekoracją maswerkową, bogato profilowane arkady międzynawowe, filary i służki dźwigające sklepienia krzyżowo-żebrowe, ażurowe triforia, dekorację rzeźbiarską zdobiącą zarówno filary, zworniki, kapitele czy wimpergi, które wieńczą przegrodę chórową, w łuku tęczy widać figury tworzące Grupę Ukrzyżowania.

Jest to rzetelne studium architektury, które Jan van Eyck w swoim oeuvre podejmował wiele razy. Tu osiągnął pełny realizm, z dbałością oddał szczegóły oraz refleksy świetlne; światło pada z lewej strony, dyskretnie oświetla niektóre partie kościoła. Podjęcie tematu wnętrza kościoła wiąże się z jego symboliczną wymową – katedra gotycka była w średniowieczu wizją Niebiańskiego Jeruzalem. Artysta tu niebo uzmysłowił, to co nie jest boskie, a niewidoczne dla ludzi zostało przełożone na rzeczywisty namacalny wymiar. „Materializację” światła kształtuje tu blask płynący z okien modelujący wnętrze o złocistej kolorystyce. Do tego „dworskie” wyobrażenie Marii nadaje całości kompozycji rajski charakter.