Rangi dyplomatyczne – ujednolicony system tytułów i rang szefów misji dyplomatycznych, wprowadzony przez kongres wiedeński w 1815 r., zweryfikowany i skodyfikowany podczas międzynarodowej konferencji, która odbyła się również w Wiedniu w marcu 1961 r. Jej rezultatem jest „Konwencja wiedeńska o stosunkach dyplomatycznych z 18 kwietnia 1961 r.”
Unormowania w latach 1815–1961 Ambasadorów akredytowanych w danym państwie obowiązywała określona precedencja, jednak była ona oparta na nierównych założeniach (np. kolejność przejścia na katolicyzm w przypadku przedstawicieli akredytowanych przy Państwie Kościelnym). Od czasu kongresu wiedeńskiego sprawa została usystematyzowana i unormowana w sposób budzący mniejsze kontrowersje.
W myśl postanowień Aneksu XVII aktu końcowego kongresu ustanowiono trzy rangi dyplomatyczne:
I. ambasador nadzwyczajny i pełnomocny, legat lub nuncjusz apostolski II. poseł nadzwyczajny i minister pełnomocny lub inny pełnomocnik akredytowany przy suwerenach. Ich odpowiednikiem w dyplomacji Watykanu był internuncjusz (tak nazywano też posłów austriackich w Stambule do 1856 r.). III. chargé d’affaires en pied, akredytowany przy ministrze spraw zagranicznych.
Kongres akwizgrański wprowadził w 1818 r.