rangę ministra rezydenta, stojącą w hierarchii pomiędzy rangą II i III.
W XIX wieku przedstawicieli dyplomatycznych najwyższego szczebla (ambasadorów) wymieniały pomiędzy sobą tylko mocarstwa – Wielka Brytania, Imperium Rosyjskie, Austro-Węgry, Imperium Osmańskie, Włochy, Cesarstwo Niemieckie, Francja, Japonia i Hiszpania. Stany Zjednoczone wysyłały ambasadorów dopiero od 1893 r. Po I wojnie światowej do państw, do których wysyłano ambasadorów dołączyły II Rzeczpospolita, Belgia, Chiny i Portugalia.
Unormowania wprowadzone w 1961 Dopiero Karta Narodów Zjednoczonych wprowadziła suwerenną równość państw jako naczelną zasadę stosunków międzynarodowych. Od tamtej pory systematycznie zanikają dwie niższe rangi.
Jednak wszystkie rangi dyplomatyczne ustalone na kongresie wiedeńskim zostały potwierdzone przez konwencję wiedeńską o stosunkach dyplomatycznych z 18 kwietnia 1961 r. W myśl artykułu 14. powyższej konwencji szefowie misji dyplomatycznych dzielą się na trzy klasy:
I. ambasadorów i nuncjuszów, akredytowanych przy głowach państw, oraz innych szefów misji równorzędnego stopnia; II. posłów, ministrów i internuncjuszów apostolskich, akredytowanych przy głowach państw; III.