thumb|left|250px|Szczecin Główny – budynek dworca (niem. Stettin Hauptbahnhof lub Stettin Hbf). Najważniejszy ze szczecińskich dworców, usytuowany przy ul. K. Kolumba na Nowym Mieście nad Odrą. W 1835 założono w Berlinie Komitet Budowy Kolei Berlińsko-Szczecińskiej. 15 sierpnia 1843 nastąpił moment przełomowy, kiedy pierwszy pociąg z Berlina wjechał na dworzec, o ówczesnej nazwie Berlinerbahnhof, czyli Dworzec Berliński, dając początek liniom kolejowym na Pomorzu. Budowa dworca była pierwszym etapem likwidacji obwarowań miejskich Fortu Prusy (Fort Preußen). W 1846 zbudowano linię kolejową do Stargardu (do 1848 przedłużoną do Poznania). Linia ta dobiegała do linii berlińskiej pod kątem prostym, bowiem dworzec był wówczas dworcem czołowym. Wymagało to wydrążenia 100-metrowego tunelu w skarpie wzgórza. Od dworca układ torów prowadził wówczas przez południową część wyspy Kępa Parnicka (obecna ul. Maklerska, niem. nazwa Eisenbahnstraße, czyli ul. Kolei Żelaznej), wzdłuż Kanału Rybnego (do 1859) oraz przez wyspę Siedlińską Kępę i wzdłuż obecnej ul. Hangarowej do dworca w Dąbiu. Do 1857 to przez Szczecin prowadziła linia kolejowa z Berlina przez Krzyż, Bydgoszcz i Tczew do Królewca. W 1859 przekształcono dworzec w przelotowy, budując obecny układ torów przez północną część Kępy Parnickiej i obecny dworzec Szczecin Port Centralny.