Pochodzenie nazwy Ponieważ jest to konstelacja nieba południowego, nie miała nazwy do XVIII wieku, kiedy rozpoczęło się odkrywanie półkuli południowej. Dobrze dobrano nazwę tego gwiazdozbioru, pochodzącą od greckiego słowa tēle-skópos ('widzenie daleko'). Obserwator musi rzeczywiście się wysilić, by rozróżnić niewyraźne gwiazdy i maleńkie odległe galaktyki. Starożytni astronomowie mogli zobaczyć z obszarów nowożytnej Europy tuż nad horyzontem małą, niemal pustą przestrzeń zajmowaną przez Lunetę. Wyobraża stosowany od początku XVII w. podstawowy instrument do obserwacji i pomiarów astronomicznych, któremu Lacaille wiele zawdzięczał prowadząc w latach 1750–1752 koło Kapsztadu obserwacje nieba południowego. Jak wiele z jego konstelacji Luneta reprezentuje instrument naukowy, ale trudno powiązać jej trzy najjaśniejsze gwiazdy z lunetą, nawet biorąc pod uwagę liczne gwiazdy szóstej wielkości. Inna wersja – gwiazdozbiór przedstawia jeden z powietrznych teleskopów używanych w obserwatorium przy wieży Marly pod Paryżem. Były to refraktory o bardzo długich ogniskowych zwisające na linach z wielkich masztów. W dawnych atlasach gwiazdozbiór był przedstawiany jako teleskop Giovanniego Cassiniego.