Już 10-centymetrowy teleskop pokaże kontrastujące pomarańczowy i biały kolor składających się na nią gwiazd szóstej wielkości, które są dość daleko rozdzielone na tle innych bladych gwiazd. W odległości 127 lat świetlnych położona jest Zeta Telescopii (ζ Tel), żółty olbrzym, czwartej wielkości gwiazdowej. Znaną gwiazdą zmienną w tej konstelacji jest RR Telescopii. To tak zwana nowa symbiotyczna, układ podwójny, w którym materia „wylewa” się z czerwonego olbrzyma na powierzchnię białego karła. Co kilkadziesiąt lat materii zbiera się na tyle dużo, aby przekroczyć temperaturę krytyczną i wywołać wybuchową reakcję termojądrową. Ponieważ masa karła jest mniejsza od limitu Chandrasekhara, sytuacja się powtarza. Gwiazda w latach 1944–1949 pojaśniała do 6m – nazwano ją wówczas Nova Telescopium 1948 – po czym stopniowo jej jasność zmniejszała się i w połowie 2013 roku wynosiła zaledwie 12m. Widoczny gołym okiem układ QV Telescopii, według badań opublikowanych w 2020 roku, może zawierać najbliższą Słońcu gwiazdową czarną dziurę.