Imperium Rosyjskiego. Od 21 do 31 lipca M. A. İshaki uczestniczył z kolei w Kazaniu w 3 kongresach: wojennej rady muzułmanów Rosji, duchowieństwa muzułmańskiego i II wszechmuzułmańskiego zjazdu. Doprowadziły one do proklamowania narodowo-kulturowej autonomii Tatarów Powołża i Uralu. Pod koniec listopada w Ufie A. İshaki przewodniczył komisji spraw wewnętrznych w ramach Zgromadzenia Narodowego Tatarów w celu ogłoszenia niezawisłości narodowej. W rezultacie doszło do ustanowienia państwa Idel-Ural. W rządzie tatarskim M. A. İshaki stał na czele ministerstwa spraw wewnętrznych. Po zajęciu w kwietniu 1918 terytorium Idel-Uralu przez wojska bolszewickie i rozpędzeniu narodowych przedstawicielstw tatarskich, M. A. İshaki ukrył na wsi. Latem oddziały Korpusu Czechosłowackiego wyrzuciły bolszewików z Powołża i Uralu, dzięki czemu Tatarskie Zgromadzenie Narodowe zostało reaktywowane. Współuczestniczył w tym M. A. İshaki. Jednakże stanowisko głównodowodzącego wojskami białych na Syberii admirała Aleksandra W. Kołczaka w stosunku do narodowej odrębności narodów tatarskich było negatywne. W rezultacie delegaci tatarscy zostali aresztowani. Po ponownym zajęciu ziem Tataro-Baszkirii przez wojska bolszewickie Zgromadzenie Narodowe pod przewodnictwem M. A. İshaki przeniosło się do Pietropawłowska na Syberii. Tam zaczął wydawać pismo "Mayak".