W 1919 jako gorący wróg władzy bolszewickiej wyemigrował z Rosji. Na emigracji kontynuował działalność polityczną, ale też rozwijał karierę literacką. Najbardziej znanymi jego utworami z tego okresu są dramaty "Между двух огней" i "На волнах", powieści i opowiadania "По дороге домой", "Осень", "Великий праздник" oraz komedia "Жан Байвич". W 1933 w Paryżu wydał powieść "Idel-Ural", w której przedstawił przełomowe momenty w dziejach narodu tatarskiego. Od 1928 wydawał w Berlinie pismo "Millî Yol", które opisywało i analizowało sytuację na ziemiach tatarskich w składzie ZSRR. W 1931 brał udział w Jerozolimie w obradach III światowego kongresu muzułmańskiego. W latach 1934–1938 M. A. İshaki odbył liczne podróże do Mandżurii, Korei, Japonii, krajów Półwyspu Arabskiego i Finlandii, gdzie spotykał się z przedstawicielami tatarskiej emigracji narodowej. W Mukdenie zainicjował wydawanie tygodnika "Milli Bayrak". W tym czasie został wybrany przez Narodowy Kurułtaj przewodniczącym Tatarskiego Zgromadzenia Narodowego na uchodźstwie. W okresie bytności w Polsce uczestniczył w działalności warszawskiego Klubu "Prometeusz". Z powodu ataku wojsk niemieckich na Polskę 1 września 1939 M. A. İshaki zmuszony był opuścić Warszawę, zaś jego berlińskie pismo "Millî Yol" przestało wychodzić. Podczas II wojny światowej podjął kolaborację z Niemcami.