Konstrukcja Czteroosiowy wagon spalinowy napędzany silnikiem wysokoprężnym i wyposażony w przekładnię mechaniczną typu Mylius CV1 (w późniejszym okresie Mylius CV2), z czterema przełożeniami do jazdy, sterowaną pneumatycznie. Wyposażony jest w silnik o mocy 140–150 KM. Hamulec zasadniczy systemu Westinghouse. Prędkość konstrukcyjna wagonu wynosiła 60 km/h. Prędkość eksploatacyjna zależna była od jakości toru na szlaku i zazwyczaj nie przekraczała 50 km/h. Wagon posiada przedział drugiej klasy (dawniej też klasy trzeciej). Napęd był przenoszony za pomocą wału Kardana na drugą oś każdego wózka (1A'A1').
Pierwsze wagony miały konstrukcję półsamonośną. Pudło wagonu posiadało 50 miejsc siedzących, ogrzewane było cieczą z układu chłodzenia silnika. Cechą charakterystyczną w wyglądzie pierwszej serii wagonów było umieszczenie dwóch chłodnic do układu chłodzenia silnika na dachu, przy czołach wagonów. Wersja MBxd1 z roku 1953 miała konstrukcję ramową i chłodnice w środkowej części pudła wagonu, ostatnia konstrukcja z 1962 roku była także ramowa, miała chłodnice ukryte wewnątrz przedziału silnikowego. Oryginalne chłodnice miały żaluzje służące do regulacji intensywności chłodzenia.