Na późniejsze chłodnice (z wykorzystaniem elementów chłodnicy ciągnika Ursus C-45) na okres zimowy zakładano pokrowce, aby nie przechładzać silników o tej porze roku. W ostatnim okresie użytkowania chłodnice stanowiły elementy (panele) zapożyczone z układu chłodnicy rumuńskiej lokomotywy Lxd2. Wagony miały początkowo dwa reflektory, w późniejszym okresie dodano trzeci nad kabiną maszynisty. W okresie zimowym szyba przed maszynistą miała zakładane ogrzewanie elektryczne (oporowe). Wyposażenie obejmowało zestaw manometrów: do układu hamulcowego, układu sterowania sprzęgłem, układu chłodzenia silnika.
Sterowanie i jazda Sterowanie odbywało się przy użyciu trzech korb nastawnika jazdy. Lewa korba służyła do sterowania układem sprzęgła, środkowa przełożeniem (biegiem), prawa mocą silnika. Po uzyskaniu rozkazu odjazdu maszynista ustawiał środkową korbę na poz. I biegu, wyłączał sprzęgło ruchem lewej korby w lewo i (po automatycznym załączeniu biegu) włączał sprzęgło ruchem korby w prawo dodając mocy (korbą w lewo). Wagon ruszał. W przypadku trakcji z wagonami doczepnymi Bxhpi ruszanie odbywało się z I biegu, przy ruszaniu solo – można było bez problemu ruszać z II biegu. Po nabraniu prędkości maszynista zmieniał bieg na wyższy korbą środkową o jedną pozycję w prawo, powtarzając procedurę.