Walter Jellinek, tworząc teorię pojęć nieostrych, poszedł jeszcze dalej. Uznał on, że pojęcia nieostre wprowadza ustawodawca właśnie po to, by umożliwić administracji pewną swobodę w działaniu (z racji wieloznaczności pojęć nieostrych i wielości ich interpretacji). Teorie te rozwijały się w latach dwudziestych, trzydziestych XX wieku, szczególnie intensywnie w krajach totalitarnych, co trzeba zaznaczyć – wbrew intencjom autorów. Spowodowało to proces cofania się sądownictwa administracyjnego, a to dlatego, że pole, w którym kontrola sądowa administracji była możliwa, stawało się sukcesywnie węższe.
W opozycji do myśli Jellinka i von Launa rozwijała się w tym czasie jeszcze jedna, najważniejsza bodaj teoria autorstwa Friedricha Teznera, która do dziś zachowała swoją doniosłość. Głosiła ona, że nie można pojęć nieostrych kwalifikować jako pojęć rozszerzających pole swobodnego uznania. Każde z nich posiada pewną treść obiektywną, wobec której organ nie może pozostać obojętny. Poza tym, istnieją one po to, by organ poddał je odpowiedniej wykładni. A wykładnia nie ma już nic wspólnego z działaniem pozaustawowym. Sąd administracyjny mógł na bazie takich założeń kontrolować wykładnię dokonaną przez organ, nie pozostawiając obywatela bez ochrony.