Zostawiano organom niewielkie pole manewru, zastrzegając, że niektóre sprawy pozostaną w polu uznania administracyjnego. Te „enklawy uznania” z czasem oczywiście stawały się coraz mniejsze.
W takim to kontekście powstały kolejne, zupełnie odmienne od poprzednich, dwie teorie uznania administracyjnego autorstwa Rudolfa von Launa i Waltera Jellinka, które pomogły administracji rozszerzyć pojęcie uznania administracyjnego poza owe sztywne ramy, jakie wyznaczyła mu ustawa.
Teoria interesu publicznego Rudolfa von Launa głosiła, że tam, gdzie ustawa posługuje się pojęciem interesu publicznego, administracja może działać w ramach swobodnego uznania, gdyż sama może je poddawać interpretacji, według własnej woli, co wyraźnie poszerza zakres jej swobody. To samo więc, co wcześniej służyło do ograniczenia administracji, wykorzystane zostało tutaj do rozszerzenia zakresu jej działań.