Ruch lokalny na obwodnicy porusza się po drogach serwisowych, a rolnicy co kilkaset metrów mają do dyspozycji tunele, którymi mogą dojechać do pól.
Obwodnica ma dwie jezdnie po dwa lub trzy pasy ruchu, rozdzielone pasem zieleni. Na całym przebiegu pozostaje rezerwa ziemi, aby można było dołożyć po jednym pasie ruchu w każdym kierunku. Każdy pas ma 3,5 metra szerokości, kierowcy mają także do dyspozycji pas awaryjny szerokości 2,5 metra. Między jezdniami jest 4–5-metrowy pas rozdzielający, w tym opaski bezpieczeństwa.
Zwierzęta mogą przechodzić pod drogą przepustami. W pobliżu węzła „Lublin Węglin” wybudowano nadziemne przejście dla dzikich zwierząt przypominające las, będące pierwszą tego typu konstrukcją na Lubelszczyźnie.
Wykonanie inwestycji Odcinki północny i wschodni Budowa drogi ekspresowej S17, stanowiącej część północno-wschodnią obwodnicy, była ujęta w Programie Budowy Dróg Krajowych na lata 2008–2012, w Programie Operacyjnym Infrastruktura i Środowisko na lata 2007–2013 i w Programie Budowy Dróg Krajowych na lata 2011–2015. W skład inwestycji weszły również budowa odcinka Kurów-Zachód (koło Kurowa) – Lublin oraz przebudowa odcinka Lublin – Piaski do standardu drogi ekspresowej, która łączy się z ekspresową obwodnicą Piask. Realizacja projektu ruszyła w 2011. Na całość inwestycji przeznaczono ok.