W 1214 roku z polecenia biskupa Alberta biskup ratzeburski Filip wraz z krzyżowcami rozpoczął wznoszenie murowanego zamku. Początkowo nadano mu nazwę Vredelant (niem. Friedland, „ziemia pokoju”), jednak już w XIII wieku ponownie zaczęto używać historycznej nazwy Turaida.
Od 1255 do 1566 roku Turaida należała do arcybiskupstwa ryskiego. Zamek pełnił funkcję jednej z głównych rezydencji arcybiskupów oraz siedziby miejscowego wójta, będąc zarazem centrum administracyjnym, sądowym i gospodarczym okolicznych ziem. W XIII–XVI wieku kompleks był wielokrotnie rozbudowywany i przekształcił się w rozległą warownię złożoną z zamku właściwego, dwóch przedzamczy i kilku wież.
Turaida była także areną konfliktów pomiędzy arcybiskupami ryskimi a zakonem inflanckim. W 1298 roku wojska zakonne obległy zamek, w którym przebywał arcybiskup Jan III. W rezultacie konfliktu Turaida pozostawała okresowo pod kontrolą zakonu, zanim ponownie znalazła się w rękach arcybiskupów.
Po wojnie inflanckiej i sekularyzacji państw inflanckich w XVI wieku Turaida znalazła się w granicach Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Od 1566 roku zamek i otaczający go okręg funkcjonowały jako starostwo w ramach Księstwa Zadźwińskiego.