Ernest Koliqi (ur. 20 maja 1903 w Szkodrze, zm. 15 stycznia 1975 w Rzymie) – albański pisarz, tłumacz i polityk, brat Mikela Koliqiego. Pisał także pod pseudonimami: Hilushi, Hilush Vilza i Borizani.

Życiorys Syn Shana Koliqiego i Agi z d. Simoni. Kształcił się w szkole jezuickiej we włoskiej Brescii, gdzie zetknął się po raz pierwszy z literaturą włoską, ale także sam zaczął pisać wiersze i opowiadania w języku włoskim. Kolejnym miejscem jego edukacji było Bergamo, gdzie wraz z innymi uczniami zakładał pismo Noi, giovanni (My, młodzi), publikujące wiersze młodych poetów.

Po utworzeniu w 1920 przez Sulejmana Delvinę pierwszego samodzielnego rządu albańskiego, młody Ernest powrócił do rodzinnej Szkodry, aby poświęcić się pracy pedagogicznej. Razem z Antonem Harapim i Nushem Topallim w 1923 założył w Szkodrze jedno z najbardziej poczytnych pism społeczno-politycznych Ora e maleve (Duch gór). Po objęciu władzy przez Ahmeda Zogu w 1924 r., Koliqi uciekł do Królestwa SHS i został internowany w bośniackiej Tuzli. Znalazł się tam w towarzystwie kilku przywódców plemiennych z północnej Albanii, którzy podobnie jak on opuścili Albanię. Od nich uczył się zarówno zasad prawa zwyczajowego, jak też tradycyjnych pieśni epickich, śpiewanych w ich rodzinnych stronach. W 1928 wyjechał z Tuzli i zamieszkał w Bari.