Pozostałe jego utwory sceniczne – libretto operowe Rosamund (1705) oraz komedia The Drummer (1715) – nie spotkały się z podobnym zainteresowaniem.

W historii literatury Addison pozostaje przede wszystkim mistrzem eseju i twórcą galerii charakterystycznych postaci klubu Spectatora, które zapoczątkowały rozwój powieści obyczajowej. Wizerunek pisarza jako wzorcowego angielskiego dżentelmena utrwala jego korespondencja opublikowana w tomie Letters (1954). W Polsce wybór esejów ze Spectatora ukazał się w przekładzie Zofii Sinkowej, a jego poezje tłumaczyli m.in. Ludwik Kamiński, Jan Kasprowicz i Stefan Rosołowski.

W 1716 poślubił księżnę Warwick, co przysłużyło się jego karierze politycznej. Krytykowano go jednak za kolejne czasopismo polityczne „The Freeholder”. Po sprzeczce ze Steelem na temat ustawy o parostwie z 1719 dotychczasowi przyjaciele rozstali się. Już rok wcześniej Addison został zmuszony do rezygnacji z urzędu sekretarza stanu z powodu problemów zdrowotnych, pozostał jednak w parlamencie do końca życia.