jun’yōkan), pomimo że były wśród nich także mniejsze krążowniki, jak typ Tenryū.
Część państw budowała obok zwykłych niszczycieli większe i silniejsze jednostki, przeznaczone jednak głównie do działań z jednostkami tego samego rodzaju i walki z niszczycielami, a nie przewodzenia flotyllom niszczycieli, niebędące więc liderami w sensie ścisłym. Mimo to, są tak również określane z uwagi na rozmiary i uzbrojenie. Koncepcja ta kładła oprócz uzbrojenia nacisk na rozwijanie większej prędkości od zwykłych niszczycieli, dzięki dużym i mocnym siłowniom. Były to przede wszystkim francuskie niszczyciele wyodrębnionej klasy contre-torpilleurs (dosłownie „kontrtorpedowce”) z lat 20. i 30. i włoskie klasy esploratori leggeri („lekki zwiadowca”) z I wojny światowej i lat 20. Zalicza się do nich również brytyjskie silne niszczyciele typu Tribal, które nie miały przewodzić innym niszczycielom, ale działać we własnych flotyllach. Również ZSRR rozwijał odrębną klasę silniejszych niszczycieli nazwanych liderami od lat 30. do II wojny światowej (ros. лидер, lider)A.W. Płatonow, Sowietskije minonoscy. Czast I, Petersburg: 2003, , , s.19, 27, 32, 69. Dotyczy to również państw dysponujących małymi marynarkami, które miały w ich składzie nieliczne duże niszczyciele, jak Polska (typ Grom) czy Jugosławia („Dubrovnik”).