Przy tym, włoskie esploratori leggeri zostały jeszcze przed II wojną światową w 1938 roku przeklasyfikowane na zwykłe niszczyciele, a radzieckie lidery – po wojnie (w 1949). Niektóre państwa budowały z kolei przed II wojną światową jedynie duże niszczyciele, odpowiadające wielkością i uzbrojeniem zagranicznym liderom (przede wszystkim Niemcy i Japonia). W szczególności Japonia od lat 20. budowała niszczyciele tzw. „specjalnego typu”, poczynając od typu Fubuki.
Traktat waszyngtoński z 1922 roku nie regulował kwestii ilości niszczycieli w marynarkach państw-sygnatariuszy, ograniczał jedynie maksymalną wyporność krążowników, niszczycieli i okrętów podwodnych do 10 tysięcy ton i był to limit, do którego w praktyce żaden niszczyciel się nie zbliżył. W roku 1927 Wielka Brytania posiadała 18 superniszczycieli uzbrojonych w pięciocalowe działa artylerii głównej, o łącznym tonażu 31 310 ton. W tym samym czasie Francja posiadała takich okrętów 13 (31 791 ton), Włochy osiem (14 889 ton) a Japonia cztery (7400 ton);