USA nie posiadały takich okrętów wcale (najsilniejsze niszczyciele amerykańskie uzbrojone były w działa czterocalowe). Podczas Genewskiej Konferencji Morskiej Brytyjczycy zaproponowali, by wyporność dużych niszczycieli ograniczyć do 1700 ts, a zwykłych niszczycieli do 1400 ts.
Traktat londyński z 1930 roku wprowadził limit wyporności dla zwykłych niszczycieli na 1500 ts (1524 t), a liderów na 1850 ts (1880 t), kaliber dział obu grup był limitowany do 130 mm (ograniczenia te jednak zostały przyjęte tylko przez USA, Wielką Brytanię i Japonię)Tekst traktatu londyńskiego – artykuły 15 i 16.4.. Traktat ten jednak nie posługiwał się terminem „lider”, a jedynie określał, że niszczyciele o wyporności przekraczającej 1500 ts mogą stanowić do 16% przyznanego tonażu. Drugi traktat londyński z 1936 zarówno lidery i niszczyciele zaliczał do klasy 3c – okrętów z działami nieprzekraczającymi kalibru 155 mm, o wyporności do 3000 ts (traktat ten również obowiązywał jedynie USA, Wielką Brytanię i Francję).
W czasie I wojny światowej Niemcy rozpoczęły budowę superniszczyciela SMS V 116, jednak nie zdążył on wziąć udziału w walkach i został przekazany Włochom w ramach reparacji wojennych.