Nadal powiększano obszar parku – w 1847 r. poszerzono i obsadzono lipami aleję główną, przedłużoną w kierunku południowym do rzeki Kaczawy w l. 1858-1859. Stało się to możliwe dzięki przekazaniu miastu przez kupca Baugmarta swoich terenów, za co w podzięce nazwano całą główną aleję jego imieniem. Po uchwaleniu w 1862 r. pierwszego ogólnomiejskiego planu urbanistycznego, dzięki staraniom dyrektora ogrodów miejskich Petzolda (ucznia hrabiego Pucklera von Muskau), w latach 1863-1872 poszerzono park o dawne pastwiska pomiędzy Kaczawą a aleją Baugmarta.
thumb|240 px|Park Miejski zimą W 1872 r. na cześć legniczan poległych w wojnie francusko-pruskiej nad Kozim Stawem ustawiona została rzeźba umierającego lwa – kopia dzieła Chrystiana D. Raucha. Niebawem zaś modernizacji doczekał się sam staw – w latach 1877-1879 2-hektarowy zbiornik zasilany wodą z Młynówki został przystosowany do przejażdżek gondolami i uprawiania zimą sportów łyżwiarskich, a w 1881 r. uregulowany i wzbogacony o wyspę dla ptactwa wodnego. Wkrótce założony w 1876 r. miejski zarząd promenad wytyczył w parku ścieżki do jazdy konnej.