W 1835 r. oddzielono tzw. „dolny cmentarz” – część cmentarza parafialnego kościoła NM Panny od Koziego Stawu nową aleją (obecnie ul. Powstańców Śląskich). Następnie w latach 1839-1841 tereny cmentarne obsadzono kwiatami. Ostatecznie nekropolię zlikwidowano w latach 1844-1845, część pojedynczych nagrobków zachowując i wkomponowując w kolejny ogród angielski według projektu Eysenhardta.
Park intensywnie wzbogacał się o infrastrukturę. Około roku 1845 do domu kąpielowego nad Młynówką dobudowano salę koncertową, w której często odbywały się koncerty legnickiej orkiestry Beniamina Bilsego. Sam rok 1845 przyniósł pożar Domu Strzeleckiego, do którego odbudowy przystąpiono po trzech latach. Nowy obiekt, wzniesiony według projektu inspektora budowlanego Kirchnera, ukończono w 1850 r., zaś w 1855 dobudowano na jego tyłach oranżerię i zaplecze zakładu zieleni miejskiej. W 1860 r. w najstarszej części parku, w pobliżu dzisiejszego przystanku autobusowego na ul. Witelona aptekarz Hedemann wzniósł pijalnię wody mineralnej.