Ogórki – Ogrody – Miłość), otwarta 25 czerwca 1926 r. Na potrzeby jej i kolejnych edycji wystawy, organizowanej do 1940 r. zbudowano od podstaw m.in. kompleks 50 wodotrysków (rozbudowane w 1927 r.), planetarium, salę taneczną, nowy zwierzyniec, Teatr Letni (w 1928 r. na bazie Domu Strzeleckiego), nowe rozarium, winiarnię na 2000 miejsc, drewnianą restaurację nad Kozim Stawem (1929 r.), plac sportowy (późniejszy stadion). Projektantami założeń wystawowych byli architekt ogrodowy Gustaw Allinger z Berlina i architekt Robert Gunther z Legnicy.
Po roku 1945 Choć II wojna światowa nie dotknęła bezpośrednio zieleni parkowej, zamieszkujący Legnicę Niemcy przed ewakuacją zdemontowali wiele urządzeń wystawowych. Grabieży dopełniły zajmujące na polecenie marszałka Rokossowskiego od lipca 1945 całą lewobrzeżną Legnicę (na zachód od rzeki Kaczawy) wojska Północnej Grupy Wojsk Armii Radzieckiej. W trakcie zajęcia park nie był miejscem bezpiecznym – w nocy, 28 grudnia 1946 r. dezerterzy radzieccy zastrzelili tam patrolujących miasto trzech podchorążych z legnickiego Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Oficjalna wersja wydarzenia mówiła, że żołnierze polscy zginęli w walce z bandą faszystowską.