Tak też, fałszywie przedstawiono zajście na istniejącym do dziś w pobliżu stadionu treningowego obelisku pamiątkowym.
thumb|240 px|Park Miejski zimą Park oddano miastu dopiero w 1947 r. (wtedy też, 21 października otrzymał na pewien czas imię Marcelego Nowotki), nie był to jednak zwrot w pełnym tego słowa znaczeniu. Odbudowano poniemiecki płot otaczający tereny wystawowe, ciągnący się od Teatru Letniego, wzdłuż Kaczawy, Młynówki, „fontann” i palmiarni, a za wstęp na obszar pobierano opłatę w wysokości 50 gr. Wzdłuż głównej alei, po wojnie nazwanej Aleją Orła Białego ustawiono na sztalugach portrety bohaterów radzieckich, w tym na końcu portret Józefa Stalina o wielkości dwukondygnacyjnej kamienicy. Nieopodal stadionu wykonano betonową płytę, gdzie często radziecki zespół urządzał potańcówki na świeżym powietrzu – miejsce to jeszcze przez lata legniczanie nazywali patelnią. Powodzeniem cieszył się sprzedawany przez Rosjan z beczek kwas chlebowy. Do troski o zieleń, palmiarnię i fontanny władze radzieckie zaangażowały pozostałych w mieście Niemców. Dawne sanatorium krótko funkcjonowało jako miejski zakład kąpielowy. Z powodu zanieczyszczenia wód Młynówki, a zwłaszcza uruchomienia w 1952 r. Huty Miedzi Legnica zakład stracił rację bytu – został zamknięty, a jego budynek zaadaptowano na Zespół Szkół Samochodowych.