Był twórcą nowego znaczenia pojęcia „pomnik przyrody” (wprowadzonego przez Aleksandra von Humboldta na przełomie XVIII i XIX wieku). Przyczynił się także do powstania pierwszego na świecie urzędu konserwatora przyrody (państwowy opiekun pomników przyrody - niem. Staatliche Stelle für Naturdenkmalpflege in Preußen) i jako pierwszy piastował tę funkcję. Wprowadzał w Prusach ochronę gatunkową.
Popularyzował ideę ochrony przyrody publikując prace w wielu krajach Europy i w Stanach Zjednoczonych. Odbywał liczne podróże zagraniczne wygłaszając referaty i odczyty m.in. w Sztokholmie, Uppsali, Londynie, Wiedniu, Paryżu, Pradze, a także w Poznaniu, Bydgoszczy i Toruniu. Korespondował z Marianem Raciborskim przyczyniając się do powstawania zrębów ochrony przyrody w Polsce. W ostatnich latach życia poświęcił się zwłaszcza nauczaniu ochrony przyrody i krajoznawstwa w szkołach. Przygotowywał pracę „Heimatkunde und Heimatschutz in der Schule”, jednak nie skończył jej – pośmiertnie w 1922 opublikowana została tylko jej część pierwsza.