Doprowadził w 1918 r. do wyłączenia fragmentu Puszczę Białowieską o powierzchni około 3 tys. ha (w widłach Narewki i Hwoźnej) spod masowej, rabunkowej wycinki prowadzonej przez armię niemiecką od 1915 r. Fragment ten stał się jądrem późniejszego rezerwatu ścisłego (dziś obszar ochrony ścisłej) w obrębie Białowieskiego Parku Narodowego. Dzięki niemu zaniechano także planów budowy kolejki leśnej na tym fragmencie.

Działalność naukowa Hugo Conwentz specjalizował się w badaniach skamieniałych szczątków roślinnych w bursztynie bałtyckim, czyli inkluzji roślinnych. Korzystając z bardzo bogatych kolekcji inkluzji w zbiorach kierowanego przez siebie muzeum oraz z kolekcji innych instytucji lub osób opublikował dwie obszerne i bogato ilustrowane monografie poświęcone roślinom w bursztynie bałtyckim oraz rekonstrukcjom macierzystego lasu bursztynodajnego. Sformułował hipotezę, iż wielkie złoża bursztynu bałtyckiego powstały dzięki nietypowo intensywnemu żywicowaniu drzew iglastych, wywołanych ich chorobami. Próbował też określić jaki dokładnie rodzaj drzew był źródłem żywicy, która przekształciła się w bursztyn bałtycki i uznał, że rośliną tą był wymarły gatunek sosny, który nazwał Pinus succiniferaLangowska 2020, s. 114, 116.