fizjonomii osiedli – prowadzonymi głównie w Beskidzie Wyspowym, Małym i Niskim, Podhalu, na Łemkowszczyźnie, a także w Alpach Austriackich, w Anatolii i Finlandii), prowadził zimowe badania klimatu w Tatrach, bioklimatu polskich uzdrowisk, zajmował się geografią turyzmu (kierował pionierskim Studium Turyzmu na UJ) oraz planowaniem regionalnym (podkreślał rolę naturalnego środowiska geograficznego i czynników demograficznych w planowaniu regionalnym).
W 1932 na podstawie pracy Badania geograficzne nad osadnictwem w Beskidzie Wyspowym uzyskał doktorat. Równolegle z działalnością prowadzoną na uniwersytecie w 1934 rozpoczął pracę w Biurze Planu Regionalnego Podhala i Beskidu Zachodniego (od 1937 Biurze Regionalnym Planu Zabudowy Okręgu Krakowskiego). Pracę habilitacyjną Region Podhala złożył w 1937, jednak została ona odrzucona.
Od czasów gimnazjalnych działał w Polskim Towarzystwie Tatrzańskim, na studiach założył Koło Akademickie PTT, był przewodnikiem górskim. Był popularyzatorem wiedzy krajoznawczej, wychowawcą wielu pokoleń krajoznawców i turystów.