W ten sposób zostało przygotowane i usprawiedliwione zabójstwo Bernabò, który został otruty 18 grudnia 1385 r.

W realizacji ambitnej i ekspansywnej polityki zwrócił się na wschód, próbując rozszerzyć swe panowanie w kierunku Wenecji. W tym celu sprzymierzył się w 1387 r. z Francesco di Carrara, władcą Padwy, który był w konflikcie z Antonio della Scala. W razie zwycięstwa przypadłaby mu Werona, a władcy Padwy Vicenza, ale Visconti opanował tak Weronę, jak Vicenzę. Następnie zmusił Francesco do abdykacji i zajął Padwę, Belluno i Feltre. Wszystkie te zwycięstwa sprawiły, że stał się najpotężniejszym władcą północnej Italii. Stanowiło to zagrożenie nie tylko dla państw włoskich, ale i władców spoza Włoch. Najbardziej zagrożona czuła się Florencja, która podjęła się tworzenia ligi przeciwko Viscontiemu, do której przystąpili również książę Bawarii Stefan III i Jan III d’Armagnac. Wojna rozpoczęła się 3 maja 1389 r. i trwała do 1390 r. 25 lipca 1391 r. w bitwie pod Alessandrią Armagnac został ranny i wkrótce zmarł. W styczniu 1392 r. zawarto pokój, który jednak nie był pomyślny dla władcy Mediolanu, ponieważ musiał on oddać Padwę. Jego aktywność polityczna skierował się ku Piemontowi, Emilii i Genui. Już w 1390 r.