związał się z królestwem Francji, oddając wraz z posiadłością Asti swą córkę Walentynę za małżonkę Ludwikowi Orleańskiemu, bratu króla Karola VI. 1 maja 1395 r. cesarz Wacław nadał mu za 100 000 florenów tytuł księcia Mediolanu, w rok później nadał mu hrabstwo Pavia, a w 1397 r. ustanowił go księciem Lombardii.
Wkrótce na nowo rozgorzał wojna z Florencją, która stworzyła sojusz z Karolem VI, Francesco Novello z Padwy, Bolonią i innymi przeciwko Viscontiemu. W lipcu 1397 r. wojska mediolańskie wkroczyły na terytorium Mantui. Na początku zostały pokonane w Governolo, ale później zmusiły wroga do ucieczki. Na chwilę rozejm przerwał wojnę. Florencja jednak była ciągle nieprzejednanym wrogiem Viscontiego, a ten podsycał w wielu miastach Toskanii wrogość wobec niej do tego stopnia, że Siena, Piza, Perugia i Asyż uznały nad sobą jego władzę zwierzchnią. Wobec sytuacji oblężenia Florencja zmontowała nowy sojusz, do którego wszedł nowy cesarz Robert Bawarski. Jednak Gian Galeazzo pokonał wojska niemieckie w bitwie pod Brescią 24 października 1401 r. Po pokonaniu oddziałów ligi florenckiej, 28 czerwca 1402 r. wkroczył do Bolonii. Wydawało się, że dla Florencji nie ma już ratunku, a jej upadek jest nieunikniony, ale 3 września 1402 r. Gian Galeazzo zmarł.