Historia zakonu bonifratrów w Polsce Zakon Braci Miłosierdzia sprowadzony został do Polski w 1609 r. Krakowski kupiec Valerian Montelupi zapisał braciom kamienicę u zbiegu ulic św. Jana i Marka, w której znalazły się pomieszczenia konwentu, szpital na 12 łóżek i kościół pod wezwaniem św. Urszuli. Pierwszym przeorem został Melchior Bonawentura. W 1615 r. biskup krakowski Piotr Tylicki zatwierdził krakowski konwent jako macierzysty dla polskich Braci Miłosierdzia.
Poświęcenie się pielęgnowaniu chorych, biegłość w sztuce medycznej i stosowanie nowoczesnych metod leczenia szybko zyskały zakonowi popularność i liczne powołania. Biskupi-magnaci i zamożna szlachta fundowali im klasztory i szpitale i czynili na ich rzecz hojne zapisy. Wśród fundatorów i protektorów zakonu znalazło się wiele znaczących osób, które przyczyniły się do powstania nowych wspólnot. Mikołaj Zebrzydowski, marszałek wielki koronny, sprowadził bonifratrów do Zebrzydowic (1611), biskup Abraham Woyna – do Wilna (1635), biskup Tomasz Ujejski – do Warszawy (1649), wojewoda krakowski Stanisław Lubomirski – do Podegrodzia na Spiszu (1650), król Jan III Sobieski – do Lwowa (1659).