Kres rozwojowi działalności bonifratrów położyły rozbiory Polski. Kasata wielu klasztorów doprowadziła do likwidacji prowincji polsko-litewskiej. Utrzymały się jedynie konwenty w Krakowie, Zebrzydowicach i Cieszynie, które weszły w skład prowincji czesko-austriackiej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku dały one początek odradzaniu się zakonu bonifratrów.
XX-lecie międzywojenne 3 kwietnia 1922 roku Kuria Generalna Zakonu w Rzymie wydała dekret o restytuowaniu prowincji polskiej, której prowincjałem został ojciec Jacek Misiak. O ile wcześniej liczyła ona kilkanaście klasztorów, w 1922 w jej skład weszło pięć: dwa w Małopolsce: Kraków i Zebrzydowice, dwa na Śląsku: Cieszyn i Bogucice oraz jeden w poznańskim: Marysin. Kapituła Prowincji zebrała się w czerwcu 1922 roku w Krakowie. Potwierdzono wybór o. Jacka Misiaka, pełniącego wcześniej funkcję Delegata Prowincji dla Polski i równocześnie przeora krakowskiego klasztoru. Na jego miejsce przeorem wybrano o. Eustachego Mikołajewskiego. Podczas obrad ustalono, że siedzibą prowincjała będzie Kraków, tu też postanowiono ulokować nowicjatZ Zakonu Braci Milosierdzia Nowości Illustrowane 1922 nr 32 s.