Na początku XX wieku żydowskie organizacje syjonistyczne rozpoczęły wykupywanie tutejszych gruntów od arabskich właścicieli. Gdy w 1936 roku wybuchła arabskie powstanie w Palestynie, brytyjskie władze wysłały do Mandatu Palestyny specjalnie powołaną Królewską Komisję Palestyny. Opublikowany w 1937 roku raport, jako jedyne rozwiązanie konfliktu arabsko-żydowskiego wskazano odseperowanie obu zwaśnionych ze sobą społeczności w dwóch państwach: mniejszym żydowskim i większym arabskim. Małe państwo żydowskie miało opierać się posiadanych przez Żydów gruntach, do których mieli oni prawa własności. Państwo to pozostałoby powiązane z władzami mandatowymi. Natomiast duże państwo arabskie zostałoby powiązane z Emiratem Transjordanii. W odpowiedzi na ten raport, społeczność żydowska podjęła starania o wzmocnienie swojej obecności w Zachodniej Galilei. W dniu 21 marca 1938 roku grupa żydowskich bojowników paramilitarnej organizacji Hagana założyła przygraniczny kibuc Chanita. Była to osada obronna, z dwoma wieżami obserwacyjnymi i obronną palisadą. Za ogrodzeniem rozmieszczono 30 namiotów, w których w prowizorycznych warunkach zamieszkali osadnicy. Wśród założycieli byli Jicchak Sade, Jigal Allon i Mosze Dajan. Już pierwszej nocy doszło do ataku arabskiej milicji, w którym zginęło dwóch mieszkańców osady.