W ciągu trzech pierwszych miesięcy zginęło w sumie 10 mieszkańców. Kibuc bardzo szybko stał się symbolem narodowym dla żydowskiej społeczności Palestyny. Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała te tereny państwu arabskiemu. Podczas wojny domowej w Palestynie w 1948 roku w okolicy stacjonowały siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej, które paraliżowały żydowską komunikację w całej Galilei. Ewakuowano wówczas wszystkie dzieci z kibucu (przewieziono je konwojem do Hajfy). Przez następne miesiące kibuc był oblężony. Dopiero działania I wojny izraelsko-arabskiej przyniosły zniesienie blokady kibucu. Po wojnie rozwiązano problem niedoboru wody, braku gruntów ornych oraz wybudowano drogę dojazdową. Dzięki temu była możliwa rozbudowa osady, w której osiedlili się członkowie młodzieżowej organizacji syjonistycznej Gordonia. W latach 50. XX wieku populacja została wzmocniona przez członków młodzieżowego ruchu Ha-Bonim Dror z Francji i Afryki Północnej. Na początku XXI wieku rozpoczęto rozbudowę osiedla, budując nowe domy w jego północno-wschodniej części.
Edukacja Kibuc utrzymuje przedszkole. Starsze dzieci są dowożone do szkoły podstawowej i średniej w kibucu Geszer ha-Ziw.