W kilka dni później, 1 maja 1939 roku w sąsiedztwie arabskiej wioski Dalijat ar-Rauha założyli oni swój własny kibuc. Jego nazwę zaczerpnięto od tej sąsiedniej wioski, i nazwano go Dalijja. Była to typowa żydowska osada rolniczo-obronna, która posiadała wieżę obserwacyjną i obronną palisadę. Mieszkańcy kibucu poza pracą pełnili także obowiązki obrony osiedla. Początkowo mieszkali oni w namiotach, a budowa pierwszych domów rozpoczęła się latem 1940 roku. Wybudowano je w bezpośrednim sąsiedztwie arabskiej wioski Dalijat ar-Rauha, której większość mieszkańców wyjechało. Jedynym źródłem wody było niewielkie źródło w Dalijat ar-Rauha (wydajność 3 m³ wody na godzinę). Większość okolicznych gruntów była położona na stromych zboczach wzgórz, była słaba i pokryta grubą warstwą kamieni, przez co nie nadawała się do działalności rolniczej. W kibucu znajdowało się 160 członków i 14 dzieci. Eksperci wyrazili wątpliwość, czy tutejsze tereny w ogóle nadają się pod działalność rolniczą. Pionierzy z Dalijji jednak nie zniechęcili się i zaczęli usuwać kamienie z niewielkich kawałków ziemi, na których tworzyli ogródki warzywne. Poszukując alternatywnych źródeł dochodu rozwinęli rzemiosło i założyli kuźnię. Następnie przeprowadzono dużą akcję zalesiania.